This is default featured slide 1 title

This is default featured slide 2 title

This is default featured slide 3 title

This is default featured slide 4 title

This is default featured slide 5 title

KOMPLETNOŚĆ MASZYNY

Maszyna jest kompletna. Aby działała, potrzebuje finalnego elementu — programi­sty. Jak programista wpisuje się w ten skomplikowany schemat technologiczny? W jaki sposób narzuca ce­lowość swego postępowania, skoro ma do czynienia z czystą, pozbawioną elementu celowości kartą ma­szyny Turinga? Czytelnik może sądzić, że „twórczość” nie jest wła­ściwym słowem na określenie działalności programi­sty. Dawniej używano go mówiąc o wizjach artysty zmagającego się z opornym marmurem, by wyrazić w nim wielkie prawdy; współcześnie jest stosowane, przynajmniej w Ameryce, do wszelkich, bez względu na stopień ich odkrywczości, form autoekspresji. Spec­jaliści komputerowi lubią porównywać programowanie z pracą artysty. Podejrzewam, że mają na myśli aka­demickiego malarza lub poetę, którzy tworzą dzieła wygładzone i eleganckie, wedle ściśle określonych re­guł, precyzujących, jak powinno być rysowane ludz­kie ciało lub jaki język jest stosowny do wyrażenia uczucia miłości.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

WIEDZA- POTĘGA

latach sześćdziesiątych jedna z firm kompu­terowych zleciła sporządzenie analizy możliwości zma­gazynowania całej ludzkiej wiedzy w jednej gigan­tycznej bazie danych. Jeśli będzie się w tym kierun­ku pracować w nadchodzących dziesięcioleciach, taka baza danych będzie nie tylko dziedzicem francuskiej Encyklopedii z osiemnastego wieku (która była pro­duktem oświeconego empiryzmu), ale także dziedzicem „teatru pamięci” Camilla z szesnastego wieku.. Będzie elektronicznym ucieleśnieniem przekonania, że pa­mięć jest wiedzą, wiedza zaś — potęgą. Rozdział ten traktuje o elektronicznym tworzeniu; rze­czy: o stosunku specjalisty komputerowego do mate­riału, z jakim ma do czynienia. Omówiliśmy już pod­stawowe sprzętowe i programowe składniki kompu­tera cyfrowego — procesor, pamięć wewnętrzną i ze­wnętrzne urządzenia pamięci, mechanizm zegara oraz języki programowania.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

SYSTEMY PAMIĘCI

Systemy pamięci, zarówno progra­my, jak i sprzęt, traktuje on jako próbę odbicia lo­gicznej struktury świata zewnętrznego.Pamięci komputerowe są również mocnymi maszy­nami, choć elektryczność zastępuje bardziej wątpliwe wpływy astralne, które ożywiały pamięciowe urządze­nia renesansu. I jeśli pamięć komputerowa jest zdol­na do sztuczek mniej spektakularnych niż te z teatru Camilla, jej sztuczki są za to bardziej użyteczne i bar­dziej przekonywające dla ludzi interesów i nauki. Elektroniczna baza danych jest nowoczesnym, zracjo­nalizowanym ekwiwalentem koła pamięci; ma na celu umożliwienie użytkownikowi kontrolowania daleko większej ilości informacji, niż mógłby zachować w głowie. Informacją w obecnie używanych bazach da­nych może być np. bibliografia czasopism medycz­nych, ale specjaliści komputerowi planują na większą skalę.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

OPANOWANIE INFORMACJI

Takie opanowanie informacji jest dziś prawdopo­dobnie równie ważne dla specjalisty komputerowego, jak ongiś było dla renesansowego maga; obydwaj zda­wali sobie sprawę, że pamięć jest kluczem do ludz­kiej wiedzy, a przeto do kontroli nad światem. Urzą­dzenia pamięciowe Camilla i Bruna zostały pomyślane w celu odzwierciedlania prawdziwej struktury świata, nie tylko lub głównie świata doświadczenia zmysłowego, ale wszystkich sfer dostępnej człowiekowi wiedzy. Wła­ściwa manipulacja tymi urządzeniami miała pomóc zdo­być tę wiedzę, i, poprzez magię sympatyczną, ustalić rytm między sobą samym a światem. Oczywiście, spe­cjalista komputerowy nie wierzy, iż jego program ma moc nadnaturalną.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn
error: Content is protected !!